Vandaag waren we allebei zo moe dat ik geen puf over had om gehoor te geven aan het-juiste-eten-geeft-de-juiste-energie-juffrouwke en vond dat we frieten in de frituur mochten gaan eten. Dat was gezellig. We deden Ik Zie Ik Zie, dat ze ineens ergens opgeraapt heeft, en we zagen rood en een boom en een auto en een stoel en ik zag het kleine meisje Saar. Het was zo gezellig dat we te laat thuis waren om vroeg te gaan slapen. En nu stink ik uren in de wind naar frietkot.

Bij het Prieel staan wat geiten en kippen achter een hek. Er is ook een veldje met paarden op, maar die paarden waren niet thuis. Of wel, maar dan binnen in hun stal.

We waren onderweg naar naar huis en stopten bij de geiten. Alle entertainment is entertainment. Er stond al een jongen, hij klemde zijn fiets tussen zijn benen, ik denk dat hij een jaar of tien was. Hij schoof een eindje op toen wij met ons volwassen- en peutergeweld aan kwamen draven. Hoe zou je zelf zijn. Ik probeerde naar hem te glimlachen maar dat werkte niet. De geitjes werkten wel. Een klein ding kwam bij mij snuffelen en ons eigen kleine ding begon te jammeren dat het geitje naar haar moest komen en niet naar mij. We vroegen ons af hoe zoiets heet en of dat ook een lam is. Geiten zijn geen wollebollen van schapen, ze zijn waarschijnlijk niet lief genoeg voor die nostalgische boerderij-kijkboeken, dus we weten het niet.

In elk geval.

De jongen plukte wat gras van tussen de stoeptegels en voerde het aan zo'n kleine geit. Waarschijnlijk zei hij daarmee 'zo kan je het lokken en ja, dat heet ook een lam', maar wij hadden honger en pizza in ons hoofd en reden door naar huis.

Ik kan aan de schoolpoort staan om twintig na drie omdat ik maar twee dagen per week werk. Dat zijn vier ochtenden. Ik werk twee dagen per week omdat ik ongeveer een jaar aan de sukkel geweest ben met dingen die in wisselende volgorde van belangrijkheid oververmoeidheid, prikkelbare darmsyndroom, chronische stress en burn-out genoemd zijn. Sommigen hadden het over een postnatale depressie, maar dat was het niet en dat heet trouwens niet meer zo.

Iemand belangrijks keek mij in dat jaar aan en zei: maar waarom schríjf jij niet?

En dus werk ik nu twee dagen per week. Dat wil zeggen: op een kantoor en aan het eind van de maand krijg ik er geld voor. De andere dagen schrijf ik. Dat is niet betaald en er is alleen heel in de verte zicht op een eventueel boek, misschien, wie weet, ooit, maar heel in de verte is al heel wat, en dus, en desalniettemin. Mijn man zegt doen en geeft me een plantje voor op mijn bureau. Mijn baas zegt doen en schuif met uw uren als dat moet. Mijn kindje draait rondjes in mijn bureaustoel en tokkelt op mijn toetsenbord.

Aan dat alles denk als ik om twintig na drie in twee gescheurd aan de schoolpoort sta, als ik nog snel een pagina in Americanah lees voor ik naar binnen kan, en als ik om vijfentwintig na drie niet eens tegen mijn zin gehurkt in een wilgenhut zit met een lege brooddoos in mijn handen. Ik vraag me af wat de ouders rond mij geregeld hebben. (In veel gevallen ouderschapsverlof, aan de draagzakken en maxi cosi's te zien.)

Vandaag is het Internationale Vrouwendag.

Goed. Nu gaat ze naar school. (Woehaa.) Om twintig na drie haal ik haar op. Dan gaan we een stukje wandelen en pannenkoeken eten in het sporthalcafé om de hoek. Dat was gisteren.

Of we hangen rond slash picknicken in de wilgenhut op de speelplaats, met een halve boterham en een bruin geworden stukje appel, waarna we naar huis fietsen, thee drinken (ik) en met modder spelen (zij) in de tuin. We gaan (ik) en fietsen (zij) naar de bib om de hoek, waar we boeken lezen, boeken kiezen, over kussens rennen, over kussens vallen, pipi in de onderbroek doen, nog boeken kiezen, en loeihard (zij) en loeizacht (ik) ruzie maken omdat iemand (ik) ineens beseft dat we al lang aan tafel hadden moeten zitten achter een bord verse groenten. Dat was vandaag.

We hebben uiteindelijk nog curry uit de diepvries gegeten, zonder extra bloemkool maar mét rijst en een gekookt ei. Ze heeft nog één fimmeltje van Peppa Pig gekeken, een plaktattoo opgeplakt gekregen en we hebben alle boeken van de bib gelezen behalve dat ene dat ik uitgekozen had.

Nu ligt ze in bed. Ik ga haar brooddoos, haar fruitdoosje en haar koekjesdoosje afwassen. Daarna ga ik wafeltjes eten en tv kijken. So far so good.

De overbuurman poetst zijn voordeur. Je ziet niet dat zijn vrouw pas een hersenbloeding gehad heeft en dat het niet zo goed met haar gaat. Hij gooit zijn emmer leeg in de goot, gaat weer naar binnen, komt terug en veegt alle randjes af met een stuk keukenpapier. De andere overbuurvrouw steekt haar hoofd en handen buiten en klopt een gele poetsdoek uit. We hebben een paar pluchen beesten van haar gekregen, voor Saar, en een grote grote pluchen hond die we Woody noemen en die lang naar sigaretten geroken heeft.

We mailen niet zo vaak. De laatste keer dat we elkaar zagen, zat Saar in mijn buik, het was lente en we liepen door de stad. Maar we zijn er wel. Voor de kerst lieten we van ons horen, wensen heen en weer, liefs. 'Alsof 2017 als een koud zwembad voor me ligt,' schreef hij. 'Ja,' schreef ik, 'En ik weet dat ik erin moet. Dat ik niet meer aan de kant kan blijven, lekker warm tussen man en kind.'

Nu zijn we hier.

Ik denk aan Astrid Lindgren en hoe ze tijdens de Tweede Wereldoorlog krantenartikels uitvlooide en uitknipte en bewaarde.
Ik denk aan iemand die ik via via op Facebook hoorde zeggen: Hou alles bij, documenteer je.'
Ik lees: informeer je. Ik klik door naar Zo verslaan we Trumps aanval op de democratie op De correspondent en Als we in ons leven een keer de wet van Godwin mogen overtreden, dan doe ik het graag nu op Mo en Understanding Trump's Executive Order on Immigration van John Green.
Ik lees Dromen van mijn vader, van Barack Obama, omdat ik eerst in The New York Times las wat boeken voor hem betekenen, en ik vind het prachtig, het boek, ik moet niet zoeken om de zeven ziljoen verschillen te zien met waar we nu zijn.

Vandaag ben ik jarig. Straks gaan we uit eten. Morgen en overmorgen blokkeer ik met schrijven (en misschien een film). We hebben vliegtickets klaarliggen om over twee maanden mee naar Zweden te gaan.

Als we foto's van de kindjes uitwisselen, en die ander zegt: goh die van mij heeft geen tut, alleen 's nachts, gaat prima. En als iemand zegt: zo lekker, boterhammen met choco, dat krijgt mijn kindje niet hoor. En als Saar dan zegt: mevrouw, Saatje gelukzak.

Morgen is ze twee.

Ze weet hoe dat eruit ziet met een duim en een wijsvinger.

Ze weet niet waar de cadeautjes klaar staan, en de kroon met een twee op.

Ze weet wel dat er koekjes bij komen kijken.

Twee al begot.

We leven in tijden dat er onder de necrologie van Pieter Steinz, die ik online in het NRC lees, reclame gemaakt wordt voor de beste uitvaartverzekering.

Deze week wordt ze twee.

Ik breng haar naar bed, ze drinkt haar melk, ze doet dat ding met haar tanden dat we niet leuk vinden en ze zegt 'mama nie euk'. Nee, mama vindt dat niet leuk, dus stop daar maar mee.

Ze stopt er niet mee.

Ze kijkt me aan en ze lacht en ze zegt 'uzie make'.

Ik zeg nee. Ik ga geen ruzie maken vandaag, ik heb daar helemaal geen zin in.

Ze doet dat ding met haar tanden nog eens en als ik haar pak, stampt ze, en daarna mag ik haar tanden niet poetsen en ze lacht en ze zegt 'uzie make' en ik zeg nee kind, vandaag niet, echt niet.

We lezen twee boeken, eerst het boek van de mama's en de papa's en daarna Piep, en ik geef haar een zoen en ik trek de gordijnen recht en ze gaat min of meer liggen en ze pakt haar lakentje en ze zegt 'Saatje mama oepe'.

Als ik beneden ben, hoor ik haar mama roepen.

En nog een liedje zingen.

En weer mama roepen.

En daarna valt ze in slaap.

Straks is ze twee. 

We hebben onze rituelen.

Ik zet het woord oncoloog in een sms. Dus daar zijn we dan, denk ik. Maar ook niet echt, ik zet er blij en goed bij, gelukkig.

Het is vijf-, zes-, zeven-, achtendertig graden, wie houdt de tel nog bij, ik heb een hoed op en een zonnebril en ik neem een koele trein naar het arboretum in Kalmthout. Ik heb nog een uur voor sluitingstijd en ik wandel van schaduw naar schaduw. De tuin van mijn grootvader was een soort arboretum, bedenk ik, en ik zoek de grote vijver. Dat had hij niet, een vijver. Er loopt een familie eenden rond en er staat een bijenkas. Naar die bijenkas kan je kijken met een speciale kijker. Dat doe ik niet. Ik klim ook niet op de stelling die ze rond de bloeiende emmenopterys henryi gebouwd hebben. Ik zit gewoon op een bankje onder een boom bij de vijver. Met mijn hoed waai ik warme wind in mijn gezicht. Ik gesp mijn sandalen los en trek mijn benen op. In de zak van mijn jurk zit de dennenappel die ik onderweg opgeraapt heb. Zo meteen eet ik met mijn lief een ijsje in het café.

Vanmorgen heb ik een nieuw trucje verzonnen dat er mee voor moet zorgen dat ik niet meer elke dag vier vijf zes zeven koppen kantoorkoffie van zo-zo kwaliteit drink.

Onderweg naar kantoor deed ik een kleine ommetour naar de Caffènation. Ik stalde mijn fiets, wachtte mijn beurt af, bladerde door een krant van de zaak en bestelde een filter om mee te nemen alstublieft. Mmm, filterkoffie van goeie bonen. Aangekomen op kantoor goot ik de koffie over in een echte kop. Of toch de koffie die onderweg niet door het kleine drinkgaatje van het plastic dekseltje in de bak van mijn fiets gespetterd was.

En dat was dat. Daarna was er water. En zwarte thee van zo-zo kwaliteit, maar wel rechtstreeks uit de UK.

Het is zaterdagavond kwart voor tien en ik heb honger en alle koekjes zijn op en het restje zoute pinda's dat al heel lang (heel lang) achterin de kast lag ook en ik heb geen zin in een boterham, zou ik een pizza in de oven doen of pasta koken en pesto erover, ja lekker, nee, te veel afwas, een ei, een ei is altijd goed, er is nog maar één ei en dat moet morgenochtend in de blauwebessenpancakes, honger, chocolade doet niks tegen de honger en thee ook niet, ik ga een boterham smeren.

Ik zie Lane voor de supermarkt en de conducteur klinkt als Michel. Ik begin aan seizoen 3 van Gilmore Girls.

Edward van de Vendel blijft van de besten, in met de juiste woorden zeggen hoe het zit.

'Er was al heel veel langer iets geweest wat hij maar niet had willen zien: zoals je op het strand kunt zitten en de mensen om je heen naar boven kunt zien wijzen - en je weet dat ze een vliegtuig zien, een vliegtuig met een sleep, een vliegtuig met een boodschap die voor iedereen te lezen is, maar nee, je kijkt niet, want je hebt geen zin.

Zo was er altijd iets geweest en hij had niet gekeken. Maar nu keek Tycho wel. Nu zag hij alles.

De hele brede hemel.'

(Uit De dagen van de bluegrassliefde, dat ik voor mijn werk herlees.)

Tien minuten voor de ontbijtbel gaat, zit ik in de kloostertuin. Er vliegt een vogel. Het is geen mus en geen merel en geen roodborst en geen kwikstaart en geen mees (en dan heb ik ongeveer alle vogels gehad die ik zou kunnen herkennen). Deze vogel is veel groter. Hij komt op me af, gaat hoog in de den naast me zitten. Het is een valk of een buizerd ofzo. Denk ik. Ik denk dat dit bijzonder is. Ik heb twee seconden om een foto in mijn hoofd te maken en die straks aan mijn lief te tonen.

Toen ik eergisteren aan mijn tafeltje in het klooster begon te werken met alleen een fles water erbij, dacht ik de hele tijd koekjes koekjes koekjes, en gisteren kocht ik in de Albert Heyn mini stroopwafels, gevulde koeken, een reep chocolade en een bakje zoute pinda’s. De pinda’s zijn half op en ik heb drie mini stroopwafels gegeten, maar eigenlijk vind ik dat sneu van mezelf. Want ik vind het ondertussen wel oké zonder koekjes koekjes koekjes. Gewoon, om acht uur boterhammen, om twintig na twaalf soep en aardappelen en groenten en vlees en een dessertje, om vier uur koffie en een koek, en om zes uur weer boterhammen.

Vóór de thermoskan van tafel gaat, schenk ik een tweede kop koffie in waarmee ik op het terras ga zitten. Ik heb slecht geslapen en wil De spionnenclub van Rebecca Stead lezen. De spionnenclub is één van mijn lievelingsboeken. Als ik het lees, denk ik 'dit wil ik ook', en dan vergeet ik dat ik slecht geslapen heb en kan ik alsnog met fris gemoed gaan schrijven. De zusters gaan wieden. Wanneer ze in de lavendelborder naast de terrastafel rommelen komt de geur vrij, maar ze zeggen 'we gaan je niet storen' en ze beginnen om het hoekje. Dat is een beetje jammer.

Verder hebben we een standje gekregen omdat we de terrasdeur gisteravond niet op slot gedaan hebben. Terwijl we er zeker van zijn dat we dat wel gedaan hadden.

Er ligt rabarber op het aanrecht, met zand en al, als we onze ontbijtspullen naar de keuken brengen. De keuken voelt een beetje zoals de leraarskamer vroeger. Er staat 'slot' op de deur. Dat betekent 'klooster' denk ik, niet 'gesloten', hoewel die twee misschien toch een beetje hetzelfde zijn. We gaan er binnen om onze vuile borden en koppen af te leveren, een halve stap, hup, dan weer terug. Nu zijn er twee zusters in de weer met potten en pannen. Ik denk dat ze confituur willen maken. Ze vragen of we gisteravond niet opgegeten zijn door de muggen. Nee, zeggen we, dat het allemaal goed meeviel. Voor één zuster viel het niet mee, die stond naar eigen zeggen vol bulten. En dan begint de dag.

Vanochtend speelde ik theekransje met Saar en mijn lief. Ik kreeg een kopje hete thee, een beetje suiker en een lepeltje om mee te roeren. Daarna ging ik naar het klooster in Stabroek. Daar zit ik nu. Het is bijna middernacht en de maan is vol en geeft licht. Ik heb geschreven, geluncht (aardappelen, stoofvlees, appelmoes, en daarna een potje flan met karamelsaus), geschreven, een vieruurtje gehad (koffie, frangipane), een eindje langs velden en bossen gewandeld, geschreven, boterhammen met kaas en sla en tomaat gegeten, geschreven, met mijn lief gebeld, door de tuin gewandeld, thee gedronken, chocolade gegeten, en gelezen.

Dat lezen wou maar niet stoppen. Eilanddagen van Gideon Samson, wat een vreselijk mooi boek is dat. Het gaat over de liefde en hoe genereus die is. Ik denk dat ik het morgen gewoon opnieuw lees. En overmorgen weer.