Goed. Nu gaat ze naar school. (Woehaa.) Om twintig na drie haal ik haar op. Dan gaan we een stukje wandelen en pannenkoeken eten in het sporthalcafé om de hoek. Dat was gisteren.

Of we hangen rond slash picknicken in de wilgenhut op de speelplaats, met een halve boterham en een bruin geworden stukje appel, waarna we naar huis fietsen, thee drinken (ik) en met modder spelen (zij) in de tuin. We gaan (ik) en fietsen (zij) naar de bib om de hoek, waar we boeken lezen, boeken kiezen, over kussens rennen, over kussens vallen, pipi in de onderbroek doen, nog boeken kiezen, en loeihard (zij) en loeizacht (ik) ruzie maken omdat iemand (ik) ineens beseft dat we al lang aan tafel hadden moeten zitten achter een bord verse groenten. Dat was vandaag.

We hebben uiteindelijk nog curry uit de diepvries gegeten, zonder extra bloemkool maar mét rijst en een gekookt ei. Ze heeft nog één fimmeltje van Peppa Pig gekeken, een plaktattoo opgeplakt gekregen en we hebben alle boeken van de bib gelezen behalve dat ene dat ik uitgekozen had.

Nu ligt ze in bed. Ik ga haar brooddoos, haar fruitdoosje en haar koekjesdoosje afwassen. Daarna ga ik wafeltjes eten en tv kijken. So far so good.

Als we foto's van de kindjes uitwisselen, en die ander zegt: goh die van mij heeft geen tut, alleen 's nachts, gaat prima. En als iemand zegt: zo lekker, boterhammen met choco, dat krijgt mijn kindje niet hoor. En als Saar dan zegt: mevrouw, Saatje gelukzak.

Morgen is ze twee.

Ze weet hoe dat eruit ziet met een duim en een wijsvinger.

Ze weet niet waar de cadeautjes klaar staan, en de kroon met een twee op.

Ze weet wel dat er koekjes bij komen kijken.

Twee al begot.

Drie mensen zeggen dat ze zo'n flinke jongen is.

Bij de vierde reageren we niet meer, zo met die grote plastic vrachtwagen op haar schoot.

Bij oma en opa heeft ze een knuffelvarken. Als ze gaat dutten, horen we haar door de babyfoon knorren. (Emojihartjes!)

Ze zaten allemaal op de mat in de crèche toen ik binnen kwam, Juliëtte en Keano en onze Saar, en Fleur die ervoor zorgde dat er niet gevochten werd voor een kartonnen Bumbaboek. Ik liep de spullen van Saar te verzamelen en Fleur las een beetje voor. Juliëtte en Keano kropen bij haar op schoot. Saar ging met haar eigen boek een meter of wat verderop zitten.

Kijk, dacht ik. En dat ik hoop dat ze dat zal blijven doen. Dat ze nooit mee op een schoot zal kruipen omdat ze denkt dat dat zo hoort, omdat ze geleerd heeft dat dat zo hoort, terwijl ze liever in haar eentje wat verderop zou zitten. En dat ik hoop dat ze zo veel mogelijk mensen mag ontmoeten die haar lekker haar gang laten gaan, zo met haar eigen boekje.

Ik ben opnieuw begonnen in Stil van Susan Cain.

David Bowie is dood. Ik hoor al de hele dag Space Oddity op de radio. En in mijn hoofd.

Ik denk: Lou Reed, Luc de Vos, David Bowie. Die wereld in onze kast die voor Saar nooit zal leven, nooit letterlijk. En figuurlijk, dat is toch iets heel anders.

Ik denk: de dingen gaan vooruit, niet achteruit.

Het went een klein beetje, dat de tijd voortraast, dat Saar ineens op een stoeltje zit en met een puzzel speelt. Nog twee keer slapen en ze drinkt bier.

Maar soms slaat het me in mijn gezicht. Dat ik daar in het park wandelde met een baby. Dat we morgen, vrijdag, avocado's gingen halen op de markt. Dat ik hier aan deze tafel zat te Pinteresten terwijl zij in haar park lag te liggen.

Voor mijn werk schrijf ik mee aan een soort brochure over baby's slash peuters en boeken.

Dat is interessant.

Er staat namelijk in dat baby's van boeken houden en waarom. En hoe je dat eigenlijk doet, voorlezen aan zo'n mini-uk. Maar ik schrap de zin van elke dag minstens vijf minuten wegens sciencefiction. Ik maak ervan: zie het niet te groot, peuters zijn wriemelkonten. Die van mij toch. En dat zou naar verluid een rustig kindje zijn. Maar ik kan niet alles schrappen. Boeken zijn belangrijk en fijn. En ik geloof graag dat je kindje in slaap lezen rust brengt en een warm en veilig gevoel geeft. Maar dan denk ook: ok. Gaan slapen is slaap lekker zeggen tegen alles en iedereen, pyjama aan doen, flesje drinken, indommelen, tandjes poetsen en elke keer trots zijn dat we dat ook echt doen, slaapzak aan, tutje nemen, knuffel nemen, liedje zingen, bedje in, zoen. Voorlezen, zo met een boek bij of naast of in bed, dat komt later wel, weet ik.

Ja toch. 

Dat je als jonge en onzekere ouder overstelpt wordt met goeie raad en dingen die je moet doen om je kind niet van jongsaf aan te verprutsen, mail ik naar mijn collega. Dat je erg sterk moet staan om niet van meet af aan een schuldgevoel op te doen. En dat dat gezond verstand waarvan je altijd dacht dat je het had en dat je gewoon zou volgen, nouja, dat dat snel zoek geraakt.

Maar een brochure dus. Voor jonge ouders. Die het beste voor hebben met hun mini-uk.

Ik was met mijn lief op zijn zeven-weken-date met de dagkliniek. Mijn lief heeft de ziekte van Crohn en krijgt remicade maar verder alles goed, hij voelt zich allerminst aangesproken door de affiche die hem kracht wil geven om ziekte en werk te combineren. Ik denk dat hij die affiche niet eens gezien heeft.

Maar ik ging dus mee. Dat was een miljoen jaar geleden, meestal gaat hij gewoon alleen. Ik zat naast zijn zetel in een zetel die iets minder functies en geen stekker had. Ik haalde koffie uit de termos bij het onthaal. Ik luisterde naar wat de verpleegster tegen de oude man zei. Ik las de Dag Allemaal, de Weekend Knack en twee Libelles. Ik ging mee op consultatie bij de dokter. Ik keek uit het raam. En de hele tijd, de hele tijd, dacht ik: hier is Saar geboren. Daar zo, zei mijn lief. Hij wees naar een verdieping onder ons, met kleine ramen waar je niet door kon kijken. Daar, in zo'n kamer is ze geboren.

Na de therapeut ga ik koffie drinken. Dat is de deal. Dan denk ik verder na, of net niet, dan lees ik wat en soms schrijf ik wat. Vandaag zaten er aan het tafeltje naast mij vier vriendinnen. Daar hoorden drie kinderwagens bij en evenveel ieniemienie babytjes. Iedereen zag er goed en tamelijk wakker uit, behalve de babytjes, die sliepen of dronken melk. Ik zat een beetje naar hen te kijken. En aan mijn eigen babytje te denken. Zo klein, zo mooi, zo lief, zo helemaal geen babytje meer.

Ik koop een pyjama voor Saar, in de H&M, eentje met een blauw broekje en een truitje met blauwe en witte strepen. Dat heeft ze nodig. Haar grote teen is door al haar pyjamapakjes gegroeid. En slapen in een gewoon broekje en een gewoon t-shirtje kan natuurlijk niet. Ik koop ook een jurkje voor haar, van jeans, lekker stoer, en een trui met beren op, en een grijs broekje met stippen want dat broekje heeft zo'n enorme poep en dat vind je bijna nergens en dat is fijn met die dikke luiers van haar.

De jongen aan de kassa vraagt of ik een euro wil doneren aan SOS Kinderdorpen. Okelidoki tuurlijk wel.

De wereld zit zo krom in elkaar.

Mijn lief is niet akkoord en dat is érg zacht uitgedrukt, maar ik fietste voorbij een tattooshop, zo één die er niet shabby uit ziet, en ik dacht: wat als. Wat als ik toch eens ga horen. Eens kijken naar de kleuren die geen zwart zijn. Ofzo. Nouja. Ik fietste door hoor. Ik had een afspraak en een dag en ja nee túúrlijk doe ik het niet. Ik noem het gewoon #noodaaneenzichtbaarsymbool. Ook klaar.

Zondag 10 mei zei ik tegen Selm: "Het gaat goed. We kunnen de rust houden. Ik voel me geen ploetermoeder. Gelukkig maar." Woensdag 13 mei klapte ik om drie uur 's middags mijn computer dicht, zei tegen Simon: "Het is op, ik ga naar huis", fietste naar de bib en de Sonseveria en dronk koffie op het terras. Tegenover mij zaten twee mannen, één van hen had In ogenschouw van Julian Barnes bij. Dat zag ik, want dat wou ik ook lezen, nog altijd, eigenlijk. Donderdag 14 mei wandelden mijn lief en ik met Saar door de parken naar mijn broer. We aten in de tuin, zaten op het gras en toen het begon te regenen deed Saar een urenlange dut onder het afdak. Vrijdag 15 mei ging ik koffie drinken, maar eigenlijk ging ik schrijven. Het lukte voor geen meter en ik wou dat ik gewoon met mijn lief en Saar mee was gaan wandelen op de hei. Ik met mijn geschrijf altijd. Zaterdag 16 mei werd ik wakker met buikpijn. Knallende buikpijn. Mijn lief regelde een taxi en graaide een soort van weekendtas voor Saar bij elkaar want volgens hem was het linea recta spoed.
Vandaag is het woensdag 9 september en alles is anders.

Op dinsdag ben ik flink. Bijna net zo flink als op donderdag, als ik ga turnen. Op dinsdag kijk ik naar The Missing. Dit is knappe televisie, dus ik moet flink zijn. Maar elke keer ben ik na afloop misselijk van te zien hoe Tony en Emily kapotgaan als hun zoontje verdwijnt.

We zitten onder de boom aan de vijver. Het is warm. Ze slaapt. Ik lees en dut een heel klein beetje mee.

Roze spaghetti. Dat gaat later een hit worden.

Plots woont hier een kindje. Zo één met blokken op de vloer en een piepgiraf in de zetel en een bootje naast het bad.