Mijn lief stuurt een mail door van de fotoservice. Bij de mail hoort een plaatje van een smekende kleine kat. De foto is zo schattig dat het wel getruceerd moét zijn, of dat zou je denken als je niet al lang wist dat katten soms schattiger zijn dan een mens ooit voor mogelijk kan houden. Naast het poezenplaatje weet iemand dat mijn lief de afgelopen maanden vast veel foto's genomen heeft van allerlei mooie momenten. Mijn lief vraagt zich af of de mail gepersonaliseerd is. Of het toeval is, of dat ze bij de fotoservice weten van ons zwak voor schattige katten. En of E. en P. bijvoorbeeld ook zo'n mails krijgen.

Zelf komen we zelden onder de hosta's. Maar het blijkt er onverwacht licht.

Findus steelt hondenbrokken van de bulldog van de buren.

Vroeger had ik een houten lat. Daar plakte ik stickertjes op. Enzo. En ik schreef er twee zinnen op. Deze:

De school kon naar mij fluiten,
als ik een poes zou wezen.

Dat had ik uit een gedicht van Fetze Pijlman.

Findus verkent de wereld.
De wijde wereld.
Tuinmuren, daken, binnentuinen, terrassen.
Nu.
21.36 uur.
In het donker.
En als ik roep, zegt hij miauw.
Als in: ik hoor je, help, kom mij redden, ik zit vast en ik word belagerd door de dikke rosse en o help, daar komt de dunne rosse en ik kan niet weg en help, kom mij redden, asjeblief.
Of als in: jaja ik hoor je wel, maar laat mij nu.
Zijn eten staat in het midden op het terras.
Met een brokje kaas erin.
In het midden van het bakje.
Parmesaan.
(Alle andere kattensnoepjes zijn op. Sorry Findus, ik ben vergeten naar de kattenvoerwinkel te gaan.)
Maar Parmesaan.
Mmmmm. Lekker.
Findus, kom poes, kom.